Łączenie technik implantologicznych.
Opis przypadku.

Streszczenie

W pracy przedstawiono postępowanie dwuetapowe w leczeniu braków skrzydłowych w szczęce z wykorzystaniem różnych technik implantologicznych.

Hasła indeksowe: podniesienie dna zatoki szczękowej, implanty, materiał ko?ciozastępczy, rekonstrukcja wyrostka zębodołowego, opracowanie ko?ci miękkiej, atraumatyczna preparacja łoża implantu.



Wstęp:
Pacjenci z brakami skrzydłowymi, zgłaszaj?cy się na leczenie protetyczne, maj? bardzo często duże zaniki tkanki kostnej. Uniemożliwiaj? one zaplanowanie jednoczasowego wprowadzenia implantów a następnie wykonanie uzupełnienia protetycznego opartego na nich.

W takich przypadkach jest konieczne postępowanie dwuetapowe. Pierwszy etap polega na wykonaniu zabiegu podniesienia dna zatoki szczękowej i uzupełnieniu brakuj?cej tkanki materiałem ko?ciozastępczym, a drugi (po 8-9 miesi?cach) na wprowadzeniu wszczepu po uzyskaniu przyrostu tkanki kostnej.

Zdarza się, że postępowanie tego typu nie przynosi oczekiwanego rezultatu. W wyniku pierwszego zabiegu dochodzi do czę?ciowej resorpcji augmentatu, co uniemożliwia wprowadzenie implantów ze względu na zbyt mał? ilo?ć uzyskanej tkanki kostnej .W przypadkach kiedy brakuje około 2 mm wysoko?ci tkanki kostnej należy wykonać preparację łoża implantu technik? kondensacji bocznej ko?ci, podnosz?c jednocze?nie błonę ?luzow? zatoki o brakuj?ce 2 mm. Minimalna długo?ć implantów powinna w takich przypadkach wynosić 12 mm, a ich ?rednica od 3,7 do 4,0 mm (technikę tę stosujemy w tkance kostnej zaliczanej do 4 kategorii wg Mischa).

Technika kondensacji bocznej polega na wprowadzeniu do ko?ci kolejnych kondensatorów (inna nazwa osteotomy) i powiększaniu otworu kostnego wykonanego na wstępie za pomoc? wiertła pilotowego o przekroju 2 mm, wprowadzonego na głęboko?ć 8 mm. Za pomoc? osteotomów, w momencie doj?cia do granicy ?luzówkowo-okostnej podnosi się błonę ?luzow? o brakuj?ce 2 mm. Błonę ?luzow? należy podnosić przy każdym udeżeniu nie więcej noż o 1 mm.

Należy pamiętać o tym, by po każdym udeżeniu odczekać około 15-20 sekund w celu rozładowania napięć powstałych w tkankach.

&nbspPo zakończeniu preparacji implant wprowadza się bez gwintowania ?cianek kostnych. Godne polecenia w takich przypadkach s? implanty z gwintem tn?co-kondensuj?cym. Opisane postępowanie najlepiej zilustruje następuj?cy przypadek kliniczny

Opis przypadku


Pacjent G.B. lat 54 zgłosił się na leczenie choroby przyzębia. Na wstępie wykonano rutynowe badania radiologiczne (ryc.1),

usunięto kamień nazębny, wykonano piaskowanie i polerowanie zębów oraz instruktaż higieny jamy ustnej. Zęby 25,26,27 zakwalifikowano do ekstrakcji i zaplanowano uzupełnienia protetyczne oparte na implantach.Pacjenta skierowano dodatkowo na wykonanie tomografii komputerowej lewej zatoki szczękowej. Na podstawie zdjęć TK stwierdzono duż? pneumatyzację zatoki szczękowej lewej i rozległy zanik tkanki kostnej wyrostka zębodołowego (ryc.2).

Błona ?luzowa nie wykazywała żadnych zmian radiologicznych, choroba przyzębia spowodowała natomiast znaczne pionowe i poziome zaniki ko?ci w okolicy zębów 26 i 27.

Zaplanowane wprowadzenie implantów wymagało rozległej, dwuetapowej rekonstrukcji wyrostka zębodołowego. Podczas pierwszego etapu wykonano w znieczuleniu ogólnym ekstrakcję zębów 26 i 27, uzupełniono ubytki kostne zębodołów bioszkłem, braki ?luzówkowe za? błon? nieresorbowaln? PTFE któr? usunięto po 21 dniach (ryc.3a i 3b).



Podniesiono również dno zatoki szczękowej, uzupełniaj?c ubytki kostne ko?ci? pobran? z bródki pacjenta , zmieszan? z jego krwi? i bioszkłem (ryc. 4a).

W trakcie preparacji błony ?luzowej technik? otwart? doszło do jej perforacji. W tym przypadku na sperforowan? błonę ?luzow? założono membranę kolagenow? Bio-Gide (ryc. 4b),

a na ni? przeszczep kostny.(ryc. 4c).

Okienko kostne zamknięto błon? kolagenow? umocowan? gwoĄdziami tytanowymi (ryc.5a,5b).

Uzyskano w ten sposób przyrost tkanki kostnej w dwóch kierunkach-z?b 25 zblokowano z zębami 24 i 23, co wyeliminowało konieczno?ć zastosowania prowizorycznego uzupełnienia protetycznego. Ekstrakcję zęba 25 zaplanowano do wykonania w drugim etapie, z równoczesnym mocowaniem implantu.

Drugi etap leczenia nast?pił po upływie 8 miesięcy. Na podstawie kontrolnego zdjęcia radiologicznego (ryc.6),

stwierdzono zbyt mały przyrost tkanki kostnej i konieczno?ć wykonania jeszcze jednego podniesienia błony ?luzowej lewej zatoki szczękowej - tym razem technik? zamknięt? (kondensacji bocznej ko?ci) czyli bez wycinania okienka kostnego w ?ciance zatoki. Wprowadzono implant w okolicę zęba 26. Wykonano więc kolejne czynno?ci w ramach opisanej na wstępie techniki kondensacji bocznej ko?ci, usunięto z?b 25, a na jego miejsce wprowadzono jednoczasowo implant (ryc.7),

założono nieresorbowaln? membranę teflonow? TEFGEN, któr? usunięto po 21 dniach (ryc 8a,8b,8c).

Po upływie kolejnych 7 miesięcy implanty uwolniono (ryc.9),

mocuj?c ?ruby goj?ce na 2 tygodnie. Po wygojeniu błony ?luzowej wokół implantów założono korony porcelanowe (ryc.10a,).

Wył?czono je ze zgryzu w celu uniknięcia zbyt dużego obci?żenia nowo powstałej tkanki kostnej.

Po upływie kolejnych 2 miesięcy i napaleniu brakuj?cej czę?ci porcelany korony doprowadzono do zwarcia (ryc.10b).

Uzyskano kontakt maksymalny po całkowitej interkuspidacji.

Na podstawie tego przypadku można stwierdzić, że umiejętne ł?czenie różnorakich technik implantologicznych pozwala rozwi?zywać nawet bardzo trudne problemy chirurgiczno-implantologiczno-protetyczne.

Niewolnicze stosowanie tylko jednego systemu uniemożliwia lekarzowi sprostanie skomplikowanym sytuacjom klinicznym.